အမွတ္တရ ဆရာမ

ငယ္ငယ္ေလးထဲက မိဘနဲ႕မျခား ေကာင္းခဲ့တဲ့ ဆရာဆရာမေတြနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ဖူးသလို မွတ္မွတ္ရရ စိတ္ထဲမွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ( အဲ့တုန္းကေတာ့ ဆိုးတယ္လို႕ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ) ဆရာမတေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းတူ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီက်ဴးပစ္မွာ ရွိရင္ေတာ့ အဲ့ဒီဆရာမကို သိၾကမွာပါ။
ဆရာမက အပ်ိဳၾကီး၊ အရမ္းအရိုက္ၾကမ္းတာ၊ အရမ္းပါးစပ္ၾကမ္းတာကို သိပ္ဂုဏ္ယူတဲ့ဆရာမ၊ ဆံပင္ကို အျမင့္ၾကီး ေခါက္တင္ထားျပီးေတာ့ ၾကိမ္လံုးၾကီးတရႊမ္းရႊမ္းနဲ႕ေပါ့။

ကိုယ္ကလည္း ေက်ာင္းမွာ Top Ten စာရင္း၀င္၊ ဆရာဆရာမေတြက စာေတာ္လို႕သာ ခ်စ္ၾကတာ။ သိပ္အပိုးက်ိဳးလွတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ကန္႕လန္႕တိုက္တတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ိဳး။
ေက်ာင္းကဆရာ၊ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္တက္မွ အမွတ္ေပးမယ္လို႕ ၾကားတာနဲ႕ လံုး၀အဲ့ဒီက်ဴရွင္သြားမတက္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အသင္ျပေကာင္းေနပါေစ။ မတက္ဘူးဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ိဳး။
အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြမွာလည္း စား၀တ္ေနေရးေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးလံုး၀မေတြးတတ္ခဲ့တာအမွန္။
ဆရာမက စာအသင္အျပသိပ္ေတာ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာလည္း သူသင္ေပးရင္ အရမ္းကိုရွင္းလင္းသြားတာပါ။
သမိုင္းသင္တဲ့ဆရာမ၊ သမိုင္းဖတ္စာအုပ္ကို မကိုင္ဘဲနဲ႕ကို သင္ႏိုင္တဲ့ဆရာမပါ။ ျပင္ပဗဟုသုတေတြပါ ရွင္းေပးျပီး သင္တဲ့ ဆရာမ။
ကိုးတန္း၊ဆယ္တန္းႏွစ္ႏွစ္ ဆရာမနဲ႕သင္ခဲ့ရတယ္။ ကိုးတန္းႏွစ္တုန္းကေတာ့ ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ့။ အျပင္က်ဴရွင္မတတ္တဲ့ ကၽြန္မ ဆရာမသင္တဲ့သင္ခန္းစာနဲ႕တင္ ကြက္တိေပါ့။

ျပႆနာက ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ စတာ။ ဆရာမက စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး သူ႕ဆီကို က်ဴရွင္သြားၾကေပမယ့္ မလာတဲ့ ကၽြန္မကို နည္းနည္းစိုးရိမ္တာပဲလား၊ မ်က္စိေနာက္တာပဲလားေတာ့ မသိ။ တျခားေက်ာင္းသားတေယာက္ကေန တစ္ဆင့္ ေလသံစလာပါတယ္။ ေႏြရာသီမွာကထဲက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျပီးျဖစ္တဲ့ကၽြန္မ၊ ထပ္ဆင့္ေျပာရရင္ေတာ့ မိသားစု စီးပြားေရးအေျခအေန အေျပာင္းအလဲမွာ ကၽြန္မ နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခင္ၾကတ့ဲ ဆရာ၊ဆရာမေတြက ကၽြန္မအိမ္မွာ က်ဴရွင္၀ိုင္းလုပ္ရင္းနဲ႕ ကၽြန္မတေယာက္စာကေတာ့ တျပားမွမေပးရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ေပးႏိုင္တဲ့အင္အားလည္း မရွိခဲ့တာအမွန္။

ဒါေပမယ့္ ဆရာမရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ အိမ္မွာဘာသာစံု၀ိုင္းေတြလုပ္ေနျပီး သူ႕ဆီမလာဘူးဆိုတဲ့ အျမင္လည္း ရွိခဲ့မွာေပါ့။
ကၽြန္မတေယာက္ထဲမဟုတ္ဘဲ အျခားေက်ာင္းသားေတြမွာလည္း အဲ့ဒီဆရာမက်ဴရွင္ကိုမသြားတဲ့သူေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မနဲ႕ တြဲတဲ့သူငယ္ခ်င္းတအုပ္စုလံုး။ ဘယ္သူမွ မသြားၾကဘူး။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႕ အုပ္စုက ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္အုပ္စု။
တမိနစ္ေလာက္ အညိမ္ေနရရင္ေတာင္ လူတိုင္းက ထူးဆန္းေနမယ့္ အုပ္စုမ်ိဳး၊ အဲ့ဒီေလာက္ကၽြန္မတို႕ အေဆာ့သန္ခဲ့တာ။
ဒါနဲ႕ ဆက္ေျပာရရင္ ပထမဆံုး လပတ္စာေမးပြဲမွာ ကၽြန္မ သမိုင္းဘာသာ က်တယ္။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္က ၉ဘာသာကို ၅ဘာသာနဲ႕ေျဖရတဲ့ႏွစ္။ ၀ိဇၹာတြဲ ( ပထ၀ီ၊သမိုင္း၊ေဘာဂ ) ဆိုျပီး ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္။ ဒါေပမယ့္ လပတ္စာေမးပြဲေတြမွာေတာ့ တဘာသာခ်င္း အမွတ္ထုတ္ေပးပါတယ္။
ဆရာမက စာေမးပြဲက်တဲ့သူေတြကို ရိုက္ေလ့ရွိတာ ဟိုးပေ၀သဏီထဲကမို႕ ကၽြန္မတို႕ မထူးဆန္းေပမယ့္ စာေမးပြဲက်တဲ့စာရင္းထဲမွာ ကၽြန္မပါလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အရမ္းကို ထူးဆန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတအားလည္း ရွက္သြားခဲ့တယ္။ အဆင့္တစ္ကေန ႏွစ္ျဖစ္ရင္ေတာင္ ကမာၻပ်က္မယ့္အတိုင္း ေသာင္းက်န္းတတ္တဲ့ကၽြန္မအတြက္ ဒဏ္ရာ ေတာ္ေတာ္ျပင္းတာ။ ကၽြန္မ ၀ုန္းခနဲထရပ္လုိက္ျပီး ဆရာမ ဘာအတြက္ သမီးကို စာေမးပြဲခ်တာလဲလို႕ ထေမးတဲ့အခ်ိန္မွာ တခန္းလံုးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္လို႕ေပါ့။ နင္ ဘယ္ကစာေတြနဲ႕ ေျဖမွန္းမသိဘဲ လိုအပ္တဲ့အခ်က္အလက္ေတြ မပါလို႕ တမွတ္မွ မေပးတာတဲ့။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမယ္ ၀ုန္းခနဲျဖစ္သြားတယ္။ တမင္လုပ္ျပီဆိုတာ သိလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ ( အခုမွ ျပန္စဥ္းစားမိရင္ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့တာပဲ )။ ရိုက္ပါဆိုျပီး အတန္းေရွ႕ထြက္ျပီး အျပံဳးမပ်က္အရိုက္ခံခဲ့တယ္။

ကၽြန္မစိတ္နဲ႕ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို သိထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကေတာ့ တအံ့တၾသေပါ့။ ပထမလပတ္မွာ ဒီလိုျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မဒုတိယလပတ္ကို ထပ္ေစာင့္တယ္။ တူညီတဲ့ရလဒ္ပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ေသခ်ာသြားျပီေလ။ ေသေသခ်ာခ်ာေျဖထားပါရက္နဲ႕ ကၽြန္မစာေမးပြဲက်တယ္။ ရတဲ့အမွတ္ကလည္း သုည တဲ့။ တမွတ္မွကို ကၽြန္မကို မေပးတာ။ ကၽြန္မ ဒုတိယလပတ္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာေၾကာတင္းျပီ။ နင္ အေၾကာတင္းတယ္။ မ်က္ႏွာေၾကာကို ျပင္စမ္းဆိုျပီး ကၽြန္မကို လက္သီးၾကီးဆုပ္၊ မ်က္လံုးၾကီးျပဴးပီး ၾကည့္ေနတာ။ ကၽြန္မလည္း တစက္မွ မ်က္ႏွာေၾကာမေလ်ာ့ဘူး။ ဆရာမ မ်က္ႏွာကိုလည္း မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မဘ၀တေလွ်ာက္မွာ ပထမဆံုးနဲ႕ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ အရိုက္ခံခဲ့ရဖူးတာ အဲ့ဒီဆရာမေၾကာင့္ပါပဲ။ မိသားစုမွာလည္း တခါမွ ကၽြန္မအရိုက္မခံခဲ့ရဖူးဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္မ တတိယလပတ္ေျဖတဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္မညဥ္ဆိုးေတြ စေတာ့တာပါပဲ။ သမိုင္းဘာသာေျဖတဲ့ေန႕မွာ တလံုးမွ ကၽြန္မ မေရးခဲ့ဘူး။ ဒီတိုင္း ဗလာစာရြက္အတိုင္းပဲ ကၽြန္မျပန္အပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတမင္လုပ္ျပီဆိုတာ သိတဲ့ ဆရာမ ေဒါသဆိုတာေလ တခန္းလံုး အပ္က်သံေတာင္ ၾကားရမေလာက္ ညိမ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကို နင္ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးသလဲတဲ့ တခြန္းပဲ ေမးတယ္။ ကၽြန္မ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ေျဖလည္း သုည ၊ မေျဖလည္း သုည၊ ေျဖရတာ မင္ကုန္တယ္၊ လက္ေညာင္းလို႕ပါ ဆရာမ ဆိုျပီး ကၽြန္မေျဖသံ အဆံုးမွာ ဆရာမရဲ႕ေဒါသက အထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားျပီး ၾကိမ္လံုးကို လႊဲထည့္လိုက္တာ ကၽြန္မေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသျပီမွတ္တာ။ လံုး၀မရိုက္ပါဘူး၊ နံရံကို လဲႊရိုက္ျပီးထြက္သြားခဲ့တယ္။ အဲ့ဒိတုန္းကေတာ့ ငါ မမွားဖူးဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႕ မာနေတြ တခြဲသားနဲ႕ ကၽြန္မေပါ့။ ကၽြန္မဘက္က မွားခဲ့တာဆိုလို႕ ဆရာမကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳခဲ့မိတဲ့အမွားပဲ ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၀ိဇၹာတြဲ ဂုဏ္ထူးမပါခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအတြက္ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာ၀န္လည္း မျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မဘ၀မွာ ဆရာကို ေစာ္ကားဖူးသလို ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္မျပန္ရလိုက္တာပဲလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနာင္တရမိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ အင္ဂ်င္နီယာတေယာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနာက္မွာ ဆရာမကို ျပန္သြားကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမကို မွားခဲ့တာ ခြင့္လႊတ္ေပးပါဆိုျပီး ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕မွာပဲ ကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္။ မွန္သည္ျဖစ္ေစ မွားသည္ျဖစ္ေစ ဆရာဆိုတာ ဆရာပါပဲ။

ဆရာေတြမွာလည္း သူ႕အေၾကာင္းနဲ႕ သူရွိမွာပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘက္က မေစာ္ကားမိတာဟာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ ေကာင္းဖို႕ပါပဲ လို႕ ေတြးေနမိပါတယ္။ ကၽြန္မဘ၀မွာ မွားခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုနဲ႕အတြက္ တသက္လံုး ေနာင္တဆိုတာ ရွိေနခဲ့ရတာပါပဲ။ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ အားလံုးကို အမွားရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႕ အျမဲတမ္း ကန္ေတာ့ရင္း ေတာင္းပန္လွ်က္ပါ။

ကၽြန္မနဲ႕ငလ်င္

[ ... ]

ကၽြန္မဒီလိုနဲ႕ပဲ ေရြ႕ရံုေလးေရြ႕တယ္ဆိုတဲ့ရထားေပၚမွာလူပိခံရင္း ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြျပာလာကာ ေအာက္ကေျခေထာက္လည္း ဘယ္လိုမွ အေျခမခိုင္ေတာ့ပါဖူး ..
ကၽြန္မသတိလႊတ္လိုက္တာနဲ႕ လူနင္းခံရလို႕ ေသမယ္ဆိုတဲ့ သတိေလးကပ္ေနတာမို႕ .. ေရာက္တဲ့ဘူတာမွာဆင္းဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ .. အိမ္နားကဘူတာကိုေရာက္ဖုိ႕ ႏွစ္ဘူတာအလိုမွာပါ .. ေျခတဖက္လည္း ေထာ့နင္းေထာ့နင္းျဖစ္ေနပါျပီ .. လူလည္း ဘာမွမစားမေသာက္ရတာမို႕ .. အဓိကေရပါ .. ေတာ္ေတာ္ေလး ေခြယိုင္ခ်င္ေနပါျပီ .. ကၽြန္မအိမ္ျပန္ေရာက္မွျဖစ္မယ္ .. ကၽြန္မသတိကိုအသိနဲ႕ကပ္ႏိုင္ေသးတဲ့အေျခအေနမို႕ လမ္းထပ္ေလွ်ာက္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္ .

ကၽြန္မအိမ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ေဘစင္အေရာက္ကၽြန္မမ်က္ႏွာအေျခအေနေတာ္ေတာ္ဆိုးေနတာ အလန္႕တၾကားေတြ႕လိုက္ရပါတယ္ ..
ကၽြန္မကို စိတ္ပူေနတဲ့လူေတြကို စိတ္မပူဖုိ႕ သတင္းပို႕ရဦးမယ္ .. ကၽြန္မနားလို႕မျဖစ္ေသးဖူး ... ကၽြန္မကြန္ပ်ဴတာကို ရွိစုမဲ့စု အားအင္နဲ႕ဖြင့္ရင္း စိတ္ပူျပီးေစာင့္ေနတဲ့ အိမ္ကအကိုကိုလည္း သတင္းပို႕ .. ခ်စ္ေသာက်ဴးပစ္ေတြဆီလည္း သတင္းပို႕ျပီး .. ေမေမ့ကိုလည္း ကြန္ပ်ဴတာကေန ဖုန္းေခၚလို႕ရေနတာမို႕ လွမ္းဆက္ .. တျခားေသာဂ်ပန္ေတြေသေနၾကတဲ့သတင္း .. အျခားအျခားရပ္ကြက္ကလည္း အေျခအေနေတြဆိုးေနတဲ့သတင္းကိုနားေထာင္ရင္း အဆက္အသြယ္မရေသးသူေတြကို လိုက္ဆက္သြယ္ရျပန္ပါတယ္ .. ကၽြန္မရဲ႕၀န္ထမ္းအားလံုးဆီက အဆက္အသြယ္ရကာမွပဲ ကၽြန္မစိတ္ေအးရပါတယ္ ..

ကၽြန္မ လွဲလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြႏ္မအခန္းက အရမ္းကိုေအးစက္ေနတာတခုေလာက္ပဲသတိထားမိျပီး ေလာကၾကီးနဲ႕အဆက္ျပတ္သြားခဲ့ပါတယ္ .. အဲ့ဒီခ်ိန္မွာမနက္၃နာရီပါ . ကၽြန္မရုတ္တရက္သတိျပန္ကပ္လာျပီး .. ခနတျဖဳတ္ေလာက္အိပ္လိုက္ရတာလည္းပါပါ့မယ္ .. ကၽြန္မကိုေလေတြတိုးေနတာသတိထားမိတဲ့အခိ်န္နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္၆နာရီပါ .. ကၽြန္မသတိတရနဲ႕ထၾကည့္မိမွပဲ ေခါင္းရင္းတည့္တည့္မွာ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္လံုး ပြင့္ေနခဲ့ပါတယ္ .. ျမတ္စြာဘုရား .. ေလေအးေတြထဲကၽြန္မတညလံုး အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါလား ... အဲ့ဒါနဲ႕ပ်က္ေနတဲ့တခါးကိုထလုပ္ျပီး ကၽြန္မေဆးေသာက္လို႕ ေနာက္တေခါက္ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္ .. ႏိုးလာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္ေတြျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူလို႕ ...

[ ... ]

ကၽြန္မနဲ႕ငလ်င္

၁၁ရက္ေန႕ ေသာၾကာေန႕ ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္ေပါ့ .. ကၽြန္မေမေမနဲ႕ဖုန္းေျပာေနခဲ့တာ .. ေမေမ့ကိုသတိရေနလို႕ေလ .. လူကအလုပ္ထဲမွာဆိုေတာ့ ၾကာၾကာလည္း ဖုန္းေျပာလို႕မရ .... ဖုန္းခ်ရံုရွိေသး ... ငလ်င္စလႈပ္လာပါတယ္ ... ေအာ္ လႈပ္ေနတယ္ဟဲ့ေပါ့ .... ကၽြန္မ ရင္ထဲေၾကာက္စိတ္လံုး၀ကို မရွိခဲ့တာပါ .. တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ နည္းနည္းၾကမ္းလာပါတယ္ .. ရံုးကဂ်ပန္မေလးတေယာက္က ေတာ္ေတာ္ကိုေၾကာက္လို႕ ရံုးေပၚမွာတင္ ေအာ္ဟစ္ေနတာ သူ႕ကို ၾကည့္ျပီး ရီခ်င္စိတ္က ျဖစ္ေသး .. ဆိုးတယ္ေနာ္ ... လူ႕စိတ္က .. ဂ်ပန္ျဖစ္ျပီး ငလ်င္ေၾကာက္ရသလားေပါ့ .. ဒါေပမယ့္ ေျပးဆင္းၾကေဟ့ဆိုတဲ့ေအာ္သံထြက္လာတာနဲ႕ တျဖည္းျဖည္းလည္း စၾကမ္းလာျပီေလ .. အဲ့ဒါနဲ႕ ကၽြန္မလည္း ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႕ ဖုန္းနဲ႕ကေတာ့ မေမ့မေလ်ာ့ ယူုျပီးဆင္းရပါေတာ့တယ္ .. ပိုက္ဆံအိတ္ဆိုေပမယ့္ ေ၀ါ့လက္ပါ .. အထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္နဲ႕ ဘဏ္ကဒ္နဲ႕ ပိုက္ဆံနည္းနည္း .. မိသားစုဓာတ္ပံုေပါ့ေလ ..

ကၽြန္မတေယာက္ထဲဆင္းေျပးလို႕မရျပန္ဖူး .. စလႈပ္ကထဲက ေအာ္ဟစ္ေနေလတဲ့ ဂ်ပန္မေလးကို ဆြဲေျပးရတာ .. သူကလမ္းေတာင္ မေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ . ေအာက္ကိုေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း ေျမၾကီးေပၚမွာ လူးေနေလရဲ႕ေလ .. ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနရွာတာ . သူ႕ၾကည့္ရင္းနဲ႕ သနားလာတာေပါ့ .. ပထမဦးဆံုး စလႈပ္တာဆိုေတာ့လည္းေလ .. ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးမွာလည္း တိုက္ေတြ ကားေတြက လႈပ္လို႕ ယိမ္းထိုးလို႕ .. ကၽြန္မ ရုပ္ရွင္ၾကည့္သလို တအံ့တၾသေငးေနမိတယ္ .. အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဖုန္းေတြအားလံုး စပိတ္သြားပါျပီ .. အင္တာနက္ကေတာ့ ရေနေသးတယ္ .. အခုခ်ိန္ထိပါပဲ .. ကၽြန္မတို႕ဆီမွာလည္း LIVE သတင္းေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ လႊင့္ေပးေနခဲ့ေတာ့ နားေထာင္ေနရင္း တအံ့တၾသေပါ့ ..

အဲ့ဒါနဲ႕ ပထမတၾကိမ္ညိမ္သြားေတာ့ အေပၚကိုျပန္တက္လာခဲ့ပါတယ္ .. ေအာ္ ဒီတခါေတာ္ေတာ္ျပင္းလိုက္ပါလားေပါ့ .. ၃မိနစ္ေလာက္ပဲျခားပါတယ္ ... ဒုတိယတၾကိမ္ ထပ္လႈပ္လာျပန္ပါတယ္ .. ဒီတခါ နည္းနည္းပိုၾကမ္းတာမို႕ ကၽြန္မေျပးဆင္းရျပန္ပါျပီ .. ကယ္ဆယ္ေရးနဲ႕ အေဖာ္ျဖစ္ေနတဲ့ကၽြန္မ .. ဒီတေခါက္မွာလည္း ဒူးတုန္ေနတဲ့ ေနာက္ထပ္ဂ်ပန္မတေယာက္ကို တြဲဆင္းရျပန္ပါတယ္ .. ကၽြန္မတို႕နဲ႕ သိပ္မေ၀းတဲ့ အိုဒိုင္းဗားမွာ ဆူနာမီစျဖစ္ေနျပိတဲ့ .. ငေဟ့ာက အြန္လိုင္းကေန လွမ္းေျပာေတာ့ ကၽြန္မတို႕ေတြ ရံုးကတီဗြီကို အေျပးအလႊားဖြင့္ရျပန္တာေပါ့ .. ဖြင့္ထားခဲ့ျပီး ေအာက္ဆင္းေျပးရျပန္ပါတယ္ .. ေအာက္မွာေတာ့ တကယ့္ကို ရပ္ထားတဲ့ ကားေတြအားလံုး ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေနၾကတာ . ေနာက္ .. ကၽြန္မလက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ ကာစတန္မာဆိုက္က သူေဌးရပ္ကြက္လုိ႕ ေျပာလို႕ရတာမို႕ .. တိုက္ေတြကငလ်င္ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ေအာင္ ေအာက္ေျခမွာေသခ်ာစီစဥ္ထားတာေတြပါ .. ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ တိုက္တလံုးကလြဲလို႕ပါပဲ .. စီစဥ္ထားတဲ့တိုက္ေတြက မျပိဳတာ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားေပမယ့္ တိုက္တလံုးလံုးကို လႈပ္ယမ္းမႈအားက ပိုမ်ားပါတယ္ .. အက္ရွင္ကားတကားကို ၾကည့္ေနရသလို တအံ့တၾသနဲ႕ပါပဲ .. ညိမ္သြားျပန္ေပမယ့္ ေလေတြတအားၾကမ္းလာျပီး အရမ္းခ်မ္းလာပါတယ္ .. အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငလ်င္ျငိမ္တာနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ျပန္တက္ေျပးရတာပါပဲ ...

အဲ့ဒါနဲ႕တတိယတေခါက္ထပ္လႈပ္ျပန္တယ္ .. ဒီတခါနဲ႕ ေနာက္တၾကိမ္ကအျပင္းဆံုးပါပဲ .. ဘယ္လိုမွကို ရပ္ေနလို႕မရေအာင္ ၾကမ္းတာပါ .. ဒါေတာင္ကၽြန္မတို႕ ေနတဲ့ေနရာက တိုက်ိဳျဖစ္တဲ့အျပင္ ငလ်င္ဗဟိုခ်က္မဟုတ္ပါဖူး .. ရံုးကဂ်ပန္မေလးကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ေအာ္ဟစ္ျပီး ေၾကာက္လန္႕ေနပါျပီ .. ကၽြန္မတကယ့္ကို ငလ်င္ေလးၾကိမ္လံုးထိ မေၾကာက္ခဲ့ပါဖူး ... ေၾကာက္စိတ္လံုး၀ကိုမရွိခဲ့တာပါ .. ဆိုးလိုက္တဲ့ကံရယ္ေပါ့ေနာ္ .. အဲ့ဒီခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို စိတ္ပူတဲ့ က်ဴးပစ္ကခ်စ္ေသာေမာင္ႏွမေတြက သတင္းစေမးေနၾကတာ ျပန္ေျဖရတာနဲ႕ ကၽြန္မေၾကာက္ဖို႕ ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ပါပဲ .. အိမ္က ကၽြန္မရဲ႕အကိုကလည္း ေမေမကဖုန္းဆက္လုိ႕ဆိုျပီး အြန္လိုင္းေရာက္လာပါတယ္ .. စိတ္မပူဖို႕ဖုန္းဆက္ခ်င္ေပမယ့္ ဖုန္းလိုင္းအားလံုးကျဖတ္လိုက္ပါျပီ .. ရထားလိုင္းအားလံုးလည္း ပိတ္သြားျပီမို ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ရံုးမွာပိတ္မိသြားတဲ့ အေျခအေနေပါ့ .. အိမ္ကိုလည္း စိတ္မပူဖို႕ အြန္လိုင္းကေနလွမ္းေျပာ .. ကၽြန္မ မေသေသးဖူးေပါ့ ...

ညေန၆နာရိထိုးခါနီးေလာက္မွာေတာ့ ရံုးကကားနဲ႕ျပန္ပို႕ေပးဖို႕စီစဥ္ေပးၾကပါတယ္ .. ကၽြန္မလည္း အြန္လိုင္းမွာရွိေနတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို တတ္ႏိုင္သေရြ႕ အျမန္သတင္းပို႕ျပီး .. ျပန္ရတာေပါ့ .. ရထားမရွိေပမယ့္ ကားနဲ႕ပို႕ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္ .. ကၽြန္မအထင္တက္တက္စင္လြဲေတာ့တာပါပဲ ..
ညေန၆နာရီထိုးခါနီးစထြက္တဲ့ကားဟာ ညဆယ္နာရီခြဲတဲ့ထိ ႏွစ္ဘူတာစာေလာက္ပဲ ေရြ႕တဲ့အျပင္ ကားအားလံုးပိတ္သြားတာမို႕ ထိုင္ေစာင့္ရံုမွတပါးပါပဲ .. ကၽြန္မတို႕လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းလာျပီမို႕ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ၾကစို႕ေပါ့ .. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ေရာက္ေနတဲ့ေနရာနားက ဘာစတိုးဆိုင္မွမရွိတဲ့ျပင္ ရွိတဲ့ေနရာေတြမွာလည္း ေရနဲ႕ အစားအေသာက္အားလံုး ကုန္သြားပါျပီ .. ကၽြန္မ အဲ့ဒီက်မွ ဒုကၡစေရာက္ေတာ့တာပါပဲ ..

ကၽြန္မအရမ္းပင္ပန္းလာေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဖူး လမ္းေလွ်ာက္ရေတာ့မယ္ . မဲတင္းျပီးေလွ်ာက္ေပေတာ့ေပါ့ . တသက္နဲ႕တကိုယ္ အဲ့ေလာက္မ်ားတဲ့လူတန္းဒီတခါ ျမင္ဖူးတာပါပဲ .. တနာရီနီးပါးေလွ်ာက္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ မဂၤလာသတင္းၾကားရတာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ ရထားလမ္းမ်ားျပန္ဖြင့္ျပီတဲ့ .. ကိုယ့္ရထားက မဖြင့္ေသးေတာ့ ေစာင့္ေပဦးေပါ့ .. အဲ့ဒါနဲ႕ ကၽြန္မတို႕စီးမယ့္ရထားလမ္းလည္း ျပန္ဖြင့္တယ္ဆိုေရာ ၀မ္းသာလိုက္တဲ့ကၽြန္မ .. ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ .. ဖုန္းကလည္း ရလိုက္မိလိုက္ စျဖစ္လာပါတယ္ .. ကၽြန္မရဲ႕ ၀န္ထမ္းေတြအတြက္ စိတ္ပူရေသးတာမို႕ .. ကၽြန္မ လက္လွမ္းမီသေလာက္ လိုက္ဆက္သြယ္ရင္း ရံုးခ်ဳပ္ကိုလည္း သတင္းပို႕ေနရပါတယ္ .. ဖုန္းက အိုင္ဖုန္းျဖစ္ေနတာ ကံတခုေကာင္းတယ္ေျပာရပါမယ္ .. စကိုက္မွာ သတင္းပို႕လို႕ရေနပါတယ္ .. ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္မစီးရမယ့္ဘူတာကိုေရာက္ေတာ့ ... ျမတ္စြာဘုရား .. ဘူတာၾကီးျပည့္လွ်ံေနပါ့လား ....

တန္းစီေစာင့္ေနရာကေန တြန္းရင္းၾကိတ္ရင္း အနင္းခံရရင္းနဲ႕ပဲ ကၽြန္မရထားေပၚကိုေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္ .. ႏွစ္စီးေျမာက္အစင္းမွာေပါ့ .. ရထားေပၚရမွ ကၽြန္မဒုကၡေရာက္ေတာ့တာ .. ကၽြန္မအရပ္က အေမေမြးတိုင္းပုတဲ့ျပင္ လူက အဲ့လိုၾကပ္တဲ့ဒဏ္ကိုမခံႏိုင္ပါဖူး .. ေရေတာင္မေသာက္ထားရတဲ့ကၽြန္မ .. မ်က္လံုးေတြပါ ျပာခ်င္လာတာပါ . ကၽြန္မဘယ္လိုမွ ရပ္မရတာမို႕ ေဘးက ဂ်ပန္အဖိုးၾကီးရဲ႕လက္ကို အတင္းကိုဖက္ထားရပါတယ္ .. သူလည္းေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနပံဳေပမယ့္ အေျခအေနဆိုးေနပံုရတဲ့ကၽြန္မကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီခဲ့တဲ့သူပါပဲ ..

[ ..... ]

မီးငယ္နဲ႕ နာဂစ္ ေနာက္ဆက္တြဲ

မီးငယ္ ေမလ ၁၂ ရက္ေန႕မွာပဲ ဂ်ပန္ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္မွာေတာ့ မိသားစုက မိတ္ေဆြတေယာက္ အိမ္မွာ ခိုကပ္ေနရတဲ့ ဘ၀နဲ႕ မီးငယ္ထားခဲ့ရတာပါ။ ဦးေလးကလည္း ေဆးရံုေပၚမွာ ေသြးပုလင္းတန္းလန္းနဲ႕ မီးငယ္ ေလဆိပ္ဆင္းခါနီး သြားကန္ေတာ့ေတာ့ သူတာ၀န္ေက်ေအာင္ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး သမီးေလးရယ္လို႕ တခြန္းပဲ ေျပာျပီး မ်က္ရည္က်ရွာတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေက်းဇူးတရားေတြ ဆပ္လို႕ မကုန္ႏိုင္တဲ့ မီးငယ္ရဲ႕ ေက်းဇူး ရွင္ထဲမွာ ဦးေလးလည္း ေရွ႕ဆံုးကပါပဲ။ ဦးေလးလို႕သာေျပာတာ ဘယ္သူကမွ ဦးေလးလို႕မသိပါဘူး။ ဦးေလးလို႕သိတဲ့သူ နည္းပါတယ္။ ကေလးေသးေသး ေလးဘ၀ထဲက ရံုးကိုလိုက္သြားတယ္ ဘယ္သူ႕သမီးပါလို႕ေျပာတတ္တဲ့ မီးငယ္ေၾကာင့္ အားလံုးက သားတေယာက္ သမီးတေယာက္ရွိတဲ့သူလို႕ပဲ သိၾကပါတယ္။ ေနာက္မွပဲ ဒီအေၾကာင္းေတြ ဆက္ေရးပါမယ္ေလ။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ မီးငယ္ ေလဆိပ္ဆင္းခဲ့ရျပီေပါ့။ မိသားစုကို ေနာက္ဆံမတင္းဖို႕ တဖြဖြမွာေနရွာတဲ့ ေမေမတို႕ကို ၾကည့္ရင္း မီးငယ္ တခ်က္ေတာင္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ထိန္းထားသမွ် သြန္ခ်မိျပီေပါ့။ ပထမဦးဆံုးမိဘကို ခြဲရတဲ့ ခရီးျဖစ္ေပမယ့္ အဲ့ဒီ ခံစားခ်က္ထက္ မိသားစုကို စိတ္ပူေနတဲ့ ခံစားခ်က္က ပိုေနပါတယ္။

ေနစရာမရွိေတာ့တဲ့ မိသားစု.. ေသြးပုလင္းတန္းလန္းနဲ႕ ေဆးရံုေပၚက ဦးေလး .. တလွည့္စီ ျမင္ေယာင္ရင္း မီးငယ္ ရင္ပူရတဲ့ ေန႕ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းရပါတယ္။ ေရွးက ကုသုိလ္လို႕ပဲ ေျပာရမလား။ မီးငယ္ရဲ႕ ဆုေတာင္းေတြကပဲ ျပည့္သလားမသိပါဘူး။ တလေလာက္ ေဆးရံုကို တက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ ဦးေလး က်န္းမာစြာနဲ႕ ျပန္ဆင္းလာပါေတာ့တယ္။ အျပည့္အ၀က်န္းမာတာၾကီးလည္း မဟုတ္ေသးလို႕ ျပန္လည္ကုသမႈကေတာ့ တပတ္တခါ ခံယူရတုန္းပါပဲ။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ေတာင္ ျပန္ရုန္းကန္ ရမယ္ ့အေျခအေနမွာ လူမမာ တေယာက္ အိမ္မွာ ရွိေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကပ္တည္းခဲ့ရေပမယ့္ မီးငယ္ ရဲ႕ အထိုက္အေလ်ာက္ ျပန္လည္ ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ မိသားစု ျပန္အေျခက်လုနီးပါးျဖစ္လာခဲ့ရပါျပီ။

မီးငယ္ ဒီႏွစ္ ေမလမွာ ဂ်ပန္ေရာက္တာ ၂ႏွစ္ျပည့္မယ္ေပါ့ေလ။ အခက္အခဲၾကံဳတိုင္း မိဘကို ျပန္လည္လုပ္ေကၽြး ႏိုင္တဲ့ သမီးေကာင္းေလး ျဖစ္ပါေစလို႕ အျမဲ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ျပည့္စံုတဲ့ မိသားစု မဟုတ္ရတဲ့ၾကားထဲမွာမွ နာဂစ္ေၾကာင့္ နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရတာမို႕ ဘ၀ကုသုိလ္ကံမ်ားပါခဲ့ရင္ေပါ့ေလ .. မိသားစု ေပ်ာ္ရႊင္ ေအးခ်မ္းရတဲ့ဘ၀ေလး တေန႕ေတာ့ ေရာက္လာဦးမွာပါလို႕ အားတင္းရင္းနဲ႕ပဲ ..

မီးငယ္နဲ႕ နာဂစ္

မီးငယ္ ဂ်ပန္လာဖို႕အတြက္ကို ၂၀၀၈ခုႏွစ္ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္တမ္းဗီဇာေတြစလုပ္ျပီး အတိအက်သတ္မွတ္ခံရတာက မတ္လထဲမွာေပါ့ေလ။ ဧျပီ ၁ရက္ေန႕မွာ ၀န္ထမ္းသစ္ခန္႕အပ္ပြဲကို တက္ေရာက္ဖို႕ အတြက္ ရက္သတ္မွတ္ျပီး ေလယာဥ္လက္မွတ္ပါ စီစဥ္ျပီးကာမွ ဗီဇာက ၾကန္႕ၾကာေနျပန္ပါတယ္။ ဗီဇာနဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေမလထဲမွာ မွ သြားဖို႕ရန္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ သြားရေတာ့ပါမယ္ဆိုမွ အခက္အခဲက စေတြ႕ရျပန္ေပါ့။

၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေမလ၂ရက္ေန႕ ရန္ကုန္ရံုးခြဲမွာ ရံုးတက္ေနရင္းနဲ႕ မုန္တိုင္းသတင္းကို ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။ တေနကုန္မိုးရိပ္ေတြျမင္ျပီး မိုးေတြသည္းေနခဲ့ေပမယ့္ ဂ်ပန္ေတြပီပီ မေၾကာက္ၾကပါဘူး။ မီးငယ္လည္း မုန္တိုင္းသတင္းကို ေတာက္ေလွ်ာက္သတင္းပို႕ေပးေနခဲ့တာေတာင္ သူတို႕က ၾကံဳေနၾကပါဆိုတဲ့ ရုပ္ေတြနဲ႕ ေအးေဆးပါတဲ့ေလ ဆက္တိုက္ပဲ ဘယ္ေဒသမွာေတာ့ ျပိဳကုန္ျပီ။ ျမိဳ႕လိုက္ပ်က္ကုန္ျပီ နဲ႕ ၾကားေနရလို႕ ၀န္ထမ္းေတြစျပီး ေၾကာက္လာၾကပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္သတင္းေတာ့ ပါမလာေသးတာမို႕ စိတ္ပူရံုကလြဲလို႕ သိပ္ေတာ့ မျဖစ္ၾကပါဘူး။ တခါမွ မၾကံဳဖူးေသးတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ မိဘေတြဆီလည္း ဖုန္းဆက္ထားၾကတာ ေလာက္ပါပဲ။ ရန္ကုန္ကိုလည္း ျဖတ္မယ္ ၾကားတယ္ေပါ့ေလ။ ေမလ၂ရက္ေန႕ ညမွာပဲ ၀န္ထမ္းေတြပါတီက ရွိပါေသးတယ္။ အားလံုးမဟုတ္ေပမယ့္ လူ၃၀ေလာက္စုလုပ္ရမယ့္ ပါတီပြဲပါ။ ေရြးခံထားရတဲ့သူေတြကလည္း မတက္မေနရဆိုေတာ့ အားလံုးတက္ၾကရမွာပါ။ မိုးေတြသည္းေနေတာ့ သိပ္မသြားခ်င္ေပမယ့္ ရံုးကိစၥဆိုေတာ့ သြားရျပန္ျပီေပါ့ေလ။

ည၈နာရီခြဲေလာက္မွာ မိုးက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သည္းလာသလို ေလေတြပါ စတိုက္လာပါတယ္။ ေအာ္ .. ဒါမုန္တိုင္းပါလာေပါ့. ဒီေလာက္ပါပဲ။ တခါမွ မၾကံဳဖူးလို႕ နည္းနည္း ထူးဆန္းေနတာေလာက္ပါပဲ။ ဒါနဲ႕ပဲ ည၁၀နာရီခြဲေလာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ မီးငယ္ေနတာက ၈လႊာရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္မွာမုိ႕ သာမန္ မိုးရြာရင္ေတာင္ မိုးကယိုေလ့ရွိပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပန္ျပင္ျပင္ ေခါင္မိုးေပၚကို စေလာင္းတက္ျပင္တဲ့သူေတြရဲ႕ ေျခရာေၾကာင့္ ယိုတာပါပဲ။ မိုးယိုေနတာကို လိုက္သုတ္ေနတဲ့ ေမေမ့ကို ဖယ္ခိုင္းျပီး မီးငယ္ လံုခ်ည္တိုတို၀တ္လို႕ ေရသုတ္ရပါေတာ့တယ္။ မသုတ္ဘဲ အ၀တ္ေတြနဲ႕ ေရတားရင္လည္း အိမ္ထဲထိ စီးတာမို႕ ေရသုတ္စက္နဲ႕ မလုပ္လို႕ကို မရတာပါ။ လက္နဲ႕အ၀တ္နဲ႕စုပ္ျပိး ညွစ္ရတာလည္း ကူရပါတယ္။ ေအးေနေပမယ့္ ပံုမွန္ထက္ကို ရြာေနတဲ့မိုးေၾကာင့္ တညလံုးကို မအိပ္ရပါဘူး။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သဲရာကေန စဲလာေပမယ့္ ေကာင္းကင္ၾကီးက ရဲေတာက္ေနတာပါပဲ။ အဘြားကေတာ့ ၾကည့္ျပီး ေျပာတယ္ ေလထန္ဦးမွာတဲ့ေလ။ မနက္မိုးလင္းခါနီးမွာေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ့္ ၅နာရီခြဲေလာက္မွာ ေခါင္မိုးက အိကနဲ ျဖစ္လာပါတယ္။ အရမ္းလန္႕သြားၾကတာေပါ့။ ေရကလည္းဘယ္ေလာက္သုတ္သုတ္ မႏုိင္တဲ့ အေနအထားျဖစ္လာပါတယ္ :( အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေမေမက ေနာက္ေဖးခနသြားခ်င္တယ္တဲ့ေလ။ တေရးႏိုး အေပါ့ထသြားတာပါ။ ေမေမလည္း ေနာက္ေဖးေရာက္ေရာ ၀ုန္းဆို အသံၾကီးၾကားလိုက္ရပါတယ္။ :O

ေမေမေရ ဆိုျပီး ေအာ္ျပီးေျပးလိုက္တာ ေမေမက ေလေတြအရမ္းတိုက္ေနလို႕တဲ့ေလ ေနာက္ေဖးခန္းနဲ႕ အိမ္လယ္ခန္း ျခားထားတဲ့ တံခါးကို ခ်က္ခ်သြားျပန္တယ္ :O ေမေမ့ကိုလည္း ေခၚမရ မိုးေတြကလည္း ျပန္သည္းလာနဲ႕ မီးငယ္တို႕အိမ္ ငရဲပြက္ေနသလိုပါပဲ။ :( ေမေမေရ ေမေမေရ နဲ႕ ဒုန္းဒုန္း ဆိုထုေနတုန္း အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာလည္း အမိုးက အိကနဲ ျဖစ္လာတာေတြ႕လိုက္တာမို႕ အရင္ဆံုး အဘြားကို ဆင္းေျပးခိုင္းရပါေတာ့တယ္။ အကိုကို အဘြားကို လက္ဆြဲလို႕ ဆင္းေျပးေတာ့လို႕ ေအာ္လုိက္ျပီး ေမေမ့ကို ေအာ္ေခၚေနရျပန္တာေပါ့။ အိမ္မွာမိသားစု အကုန္မွ ၅ ေယာက္ထဲရယ္ေလ။ :( ၁၅ မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေမေမထြက္လာပါတယ္။ အရမ္းကိုလန္႕သြား တာက ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္တခုလံုး လံုး၀မရွိေတာ့ဘဲ ေမေမတေယာက္ထဲ အႏၱရယ္ကင္းကင္း ျပန္ထြက္လာ ႏိုင္တာပါပဲ။

အိမ္သာခန္းေလးတခုပဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ကြက္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အမိုးေတြေရာ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းေတြ ေရာ နံရံတျခမ္းေရာ ေလနဲ႕ပါသြားခဲ့ပါျပီ :( ေမေမ ျပန္ထြက္လာႏိုင္မွပဲ ဟင္းခ်ျပီး ငိုဖို႕ေတာင္ သတိမရ ေမေမေရ ေျပးေတာ့လို႕ပဲ ေအာ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဘြားကို ေအာက္ထပ္သြားပို႕ ျပီး ျပန္လာတဲ့ အကိုရယ္၊ ပစၥည္းေတြ ရသေလာက္ သိမ္းေနတဲ့ ဦးေလးရယ္က သတိတရနဲ႕ မီးငယ္ေလယာဥ္လက္မွတ္လို႕ ေအာ္ျပီး ေျပးယူရျပန္ပါတယ္။ ( ရံုးက၀ယ္ေပးထားတဲ့ လက္မွတ္မို႕ ေနာက္တေခါက္လည္း ျပန္၀ယ္ႏုိင္တဲ့ အေနအထား မရွိဘူးေလ ) အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေခါင္မိုးကေန တဖဲ႕ဖဲ့နဲ႕ ျပဳတ္က်လာေနပါျပီ။

မီးငယ္ သြားဖို႕ပဲ ရွိေတာ့တာမို႕ လက္ေဂ့ခ်္လည္း အဆင္သင့္ျပင္ျပီးသားပါ။ လပ္ေဂ့ခ်္ရယ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ရယ္ကို ဆြဲလို႕ အကုိက ေရွ႕ကေနေျပးဆင္းပါတယ္။ ၈ ထပ္ရဲ႕ဘ၀ကလည္း မလြယ္ပါ့လားေနာ္ :( ဦးေလးက ပစၥည္းေတြသိမ္းေနရင္းနဲ႕ ႏွစ္ခါ ၃ ခါေခ်ာ္လဲျပီး ျဖဴေလ်ာ္ေနပါျပီ။ :( လူေတြ ေဘးကင္းရင္ေတာ္ျပီဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႕ အခန္းကို လွည့္ကိုမၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေအာက္ထပ္က မိတ္ေဆြေတြဆီကို သြားကပ္ေနရတဲ့ဘ၀ေရာက္ပါ　ေတာ့တယ္ :( တီဗြီက အစ ကြဲသြားတာမို႕ မီးငယ္တို႕ ဘ၀ အေျခပ်က္တာပါပဲ။ နာဂစ္နဲ႕ ဒီေလာက္နဲ႕တင္ျပီး　မလားမွတ္ပါတယ္။ ဦးေလးရဲ႕ အေျခအေနက တစတစ ဆိုး၀ါးလာျပီး အားငယ္ေနပံုလည္းရတာမို႕ အဖ်ားေတြ　လည္း တက္ေနပါျပီ :( ဘယ္လိုမွ မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနမို႕၄ရက္ေျမာက္ေန႕မွာ ေဆးရံုတင္ရပါေတာ့တယ္။

ေသြးအားခ်င္းလိုတယ္လို႕ ေျပာတာနဲ႕ မီးငယ္တို႕ ေသြးရွာထြက္ရျပန္ျပီေပါ့။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားတာမို႕ ေသြးက လိုခ်င္သလို ရွာမရခဲ့ပါဘူး။ ရပ္ကြက္တကာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတကာ အလႈခံထြက္ရျပန္ပါတယ္။ မီးငယ္က ေအဘီ ေသြးမို႕ လိုတဲ့သူရွိရင္လည္း လႈပါ့မယ္လို႕ ေျပာရင္း ေနာက္ဆံုး ဦးေလး ရံုးက ၀န္ထမ္းေတြေရာက္လာေတာ့ ေသြးႏွစ္ပုလင္း အဆင္ေျပသြားခဲ့ပါတယ္။ :( တရက္စာေတာ့ အဆင္ေျပျပန္ျပီေပါ့ေလ။ ေန႕တိုင္းသြင္းရမွာဆို ေတာ့ မီးငယ္လည္း နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီေျပးရင္း　လႊားရင္း မီးငယ္ရဲ႕ရံုးက ၀န္ထမ္းေတြလည္း ေရာက္လာၾကပါတယ္။ လိုရင္လႈပါ့မယ္တဲ့ ။ ေအေသြးမို႕ ေအဘီေသြးေလာက္ ရွာရမခက္တာေတာင္ နာဂစ္ေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္ခဲရတာပါပဲ။ စိတ္ဓာတ္ေတြ လည္း က်လို႕ အားငယ္ေနရတဲ့ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းရေတာ့တာေပါ့။

ေနစရာေနရာကမရွိ ၊ အစားအေသာက္က်ျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းေတြက တအားၾကီး ( ၾကက္ဥတလံုး ၅၀၀ တဲ့ကြယ္ - လူေတြရဲ႕ မေတာ္ေလာဘတက္ပံုမ်ား ) မီးငယ္လည္း ထမင္းေတာင္ရဲရဲ မစားရဲပါဘူး။ အိမ္မွာ ကိုယ္က အငယ္ဆံုးေလ :( အဘြားရွိတာမို႕ အစစအရာရာ အဘြားအတြက္ပဲ စဥ္းစားရင္း ေဆးရံုတက္ေနတဲ့ လူမမာ အားမငယ္ေစေရး မီးငယ္ပဲ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ အကိုကလည္း တမိသားစုလံုးအတြက္ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္လို႕ အစစ အရာရာ လိုက္လုပ္ေပးေပမယ့္ မီးငယ္လည္း ဘယ္လိုမွ ထိုင္ေနလို႕မရဘဲ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။

ရံုးက မီးငယ္ရဲ႕ သူေဌး ( တကယ့္ကို မိဘလိုပဲမို႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ) က အိမ္လိုက္လာျပီး လာၾကည့္သြားပါတယ္။ မီးငယ္ကလည္း သြားရေတာ့မယ့္ရက္က သိပ္ကပ္ေနျပီေလ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ မီးငယ္ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း မ်က္ကြင္း ေဟာက္ပက္နဲ႕ ေမလ ၁၂ ရက္ေန႕မွာ ဂ်ပန္ကို လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေလးကလည္း ေဆးရံုေပၚမွာပဲ ရွိေသးတာမို႕ ေန႕တိုင္း မ်က္ရည္နဲ႕ မ်က္ခြက္ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့ေလ။ ေနာက္ပိုင္း ဆက္ျဖစ္တာေတြေတာ့ ေနာက္ပို႕စ္ေတြမွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။

မီးငယ္

မီးငယ္နဲ႕ YUFL

ဂ်ပန္စာပထမႏွစ္ကို UFL မွာ တက္ေနရင္းနဲ႕ မီးငယ္ တဖက္က ေန BE ဘြဲ႕ကို ယူဖို႕လုပ္ရပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္လံုးကို အပ်က္မခံခ်င္တဲ့ မီးငယ္ ပင္ပန္းေတာ့တာပါပဲ။ UFL က ကမာရြတ္ျမိဳ႕နယ္ထဲမွာ ရွိျပီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကေန ၁၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ တခုသက္သာသြားတာက ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ကားေသးေသးေလးေတြ ေျပးဆြဲေနတာ ရန္ကင္းထိ ရွိပါတယ္။ မီးငယ္ကေတာ့ အကိုတေယာက္ရဲ႕ ကားနဲ႕ ေန႕တိုင္းတာေမြထိ လိုက္ပို႕ေပး တာမို႕ ေက်ာင္းကို အဆင္ေျပေျပတက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းခ်ိန္ကို ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေစာထြက္လို႕ တာေမြကို ကားနဲ႕သြား ျပိးရင္ သန္လ်င္ေက်ာက္တန္းကားေလးကို စီးရပါတယ္။ တခါတေလလည္း တြယ္ေတာင္စီးရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္။ ( YUFL အေၾကာင္းပါဆို ဟိုဘက္ေက်ာင္းေရာက္သြားျပန္ျပိ :D )

မီးငယ္ေနတဲ့ အိမ္က ဗုိလ္တေထာင္မွာမို႕ ၄၈ ကားေလးဂိတ္ဆံုးနားမွာ ဆိုေတာ့ သြားရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီ ၄၅ ကေန ၈နာရီ ၄၅ ထိ ႏွစ္နာရီေပမယ့္ စာသင္ခ်ိန္ မမ်ားဘူးလို႕ေျပာလို႕ရသလို တပတ္ကို ၅ ရက္မို႕ မနည္းေတာ့လည္း မနည္းလွပါဘူး။ မီးငယ္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ ရတဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ Kanji ေတြကို ၾကိဳးစားေရးျပီး စာအုပ္ထပ္တိုင္း ဆရာေတြဆီက ပန္းပံုလွလွေလးေတြ ရရင္ ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္းမသိတဲ့အတြက္ ပိုပိုလွေအာင္ ၾကိဳးစားေရးပါတယ္ ( နည္းနည္းလွရင္ အ၀ိုင္းေလးက ေသးေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္တာလဲပါပါတယ္ :D ) အခြင့္သင့္ရင္ေတာ့ မီးငယ္ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဓာတ္ပံုရိုက္ျပီး တင္ပါဦးမယ္။ :)

မီးငယ္အတြက္ တခုကံေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာလို႕ရတာက ေက်ာင္းသားတိုင္းေၾကာက္ၾကတဲ့ ခန္းဂ်ီးကို မီးငယ္က ၾကိဳက္တာပါပဲ။ ခန္းဂ်ီးေရးရတာ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ လွတယ္လို႕ ခ်ီးက်ဴးခံရတာကို ပိုေပ်ာ္ပါတယ္ :D ေက်ာင္းမွာလည္း စာသင္ႏွစ္တေလွ်ာက္ မီးငယ္ အခန္း အီးစီ အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဆရာဆရာမေတြကို တဖက္တလမ္းက ကူညီေပးခ်င္လုိ႕ပါ။ သင္တန္းေတြနဲ႕ မတူတဲ့အခ်က္က ျပင္ပသင္တန္းေတြမွာ တက္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ဂ်ပန္စာ အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲအတြက္ အဓိကထားျပီး တက္ၾကပါတယ္။

မီးငယ္တို႕ YUFL မွာကေတာ့ အဲ့ဒီလိုသီးသန္႕ သင္တာမ်ိဳးမရွိပါဘူး ( Reading, Grammer, Words, Listening, VIVA ) ဆိုျပီး ၅ ဘာသာ ေျဖရပါတယ္။ ပထမႏွစ္စာသင္သက္ ၃ လကေနစလို႕ စာေမးပြဲေတြကို စေျဖရပါတယ္။ ဗိုင္ဗာေျဖရတဲ့ ေန႕ဆိုရင္ေတာ့ မီးငယ္တို႕ ေခၽြးတလံုးလံုးေပါ့ေလ ( ေၾကာက္ျပီးရင္တုန္ေနတာ :D ) ေက်ာင္းသားတိုင္းလိုလို ဗိုင္ဗာလို႕ေခၚတဲ့ ႏႈတ္ေျဖကို ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာမွ သေဘာေကာင္းတဲ့ဆရာမ ၊ နည္းနည္းတင္းၾကပ္တဲ့ ဆရာ အဲ့လိုမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာသတ္မွတ္ထားတဲ့ ဆရာေတြကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနလို႕ ကိုယ့္အလွည့္ဘယ္သူျဖစ္ပါေစဆုိျပီး ဆုေတာင္းရတာလည္း အေမာပါပဲ :D တကယ္တမ္းက်ေတာ့ စာေမးပြဲ မေျဖခင္ထဲက အတန္းထဲမွာ အပတ္စဥ္ ဗိုင္ဗာပံုစံမ်ိဳးကို ဆရာေတြက ေလ့က်င့္ေပးျပီးသားပါ။ အဲ့ဒါလည္း စာေမးပြဲဆိုတဲ့ အရွိန္က ပါေနေသးတာပါပဲ။

တျခားဘာသာေတြ အဲ့ဒီေလာက္မေၾကာက္ပါဘူး ( မသိလည္း ရမ္းတုတ္လို႕ရတယ္ေလ :D ) ဗိုင္ဗာက်ေတာ့ ဆရာေတြေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ေလး မွားသြားရင္ ေအာ္ခံရမွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္ ( ကိုယ့္ဆရာ ဦးမင္းသုခ ေရွ႕ဆံုးက :D ) ဆရာေတြကို ခ်စ္လည္းခ်စ္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ပါပဲ ( ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသ ဆိုတဲ့ထဲမွာ YUFL က ဆရာေတြ ပါပါတယ္ ) ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ ေခ်ာ့တခါ ေခ်ာက္တလွည့္ သင္ျပေပးမႈေတြထဲမွာ မီးငယ္ ဂ်ပန္စာကို ခ်စ္တတ္လာပါတယ္။ ဒါေတာင္ ပထမႏွစ္တုန္းက ခန္းဂ်ီးဘာသာမွာ ေျပာင္းျပန္ေတြၾကီးေရးလို႕ အဆူခံခဲ့ရပါေသးတယ္ အဟီး

ေျပာင္းျပန္မွ ေတာ္ရံုေျပာင္းျပန္မဟုတ္ပါဘူး ( ဥပမာ - （ちず）ဆိုျပီး ဟိရဂနေပးထားတာကို အမွန္ေရးရရင္ 地図　ဒီစာလံုးပါ။ ဒါေပမယ့္မီးငယ္ေရးတာ အဲ့လိုမ်ိဳး　(図地） ဟီးဟီး . ) စာေမးပြဲျပီး ေနာက္တေန႕ ဆရာက ရံုးခန္းလာေတြ႕ဖို႕ ေခၚလို႕ သြားေတာ့မွ အဆဲခံရေတာ့တာ .. ေရးထားတဲ့ ဆြဲခ်က္ေတြ အကုန္မွန္ျပီး ခန္းဂ်ီးကို ေျပာင္းျပန္ေရးလို႕တဲ့ေလ :( ဆရာေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေတြကို အျမဲ အမွတ္ရေနပါတယ္။ မီးငယ္က အျပင္မွာလည္း မသင္ႏိုင္ျပန္ေတာ့ ေက်ာင္းတခုထဲကိုပဲ အားကိုးခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားပါ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ မီးငယ္ ပထမႏွစ္စာသင္ႏွစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးလို႕ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

မီးငယ္တို႕ေက်ာင္းမွာ Listening ( choukai ) ကို အပတ္စဥ္အဂါၤေန႕တိုင္း လက္ေတြ႕ခန္းထဲကိုသြားလို႕ ဗြီဒီယိုတကား ၾကည့္ရပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႕ ဆရာက ေမးခြန္းေတြေပးလို႕ အိမ္စာအျဖစ္ ေျဖရေတာ့တာပါပဲ။ သိပ္ခက္တဲ့ကားေတြဆို နားမလည္တာနဲ႕ မီးငယ္ ခ်ာလည္ရမ္းေတာ့တာပဲ :D ေတာ္ရံုကားေတြကိုေတာ့ နားလည္ပါတယ္ ( ကိုယ္သတ္မွတ္တာ ဟိဟိ )
အဲ့ .. နားလည္ရဲ႕သားနဲ႕ ဒုကၡေရာက္တဲ့ ကားေတြကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ဟာသကားေတြပါပဲ ( မီးငယ္က အရီသန္တယ္ေလ ) လိုက္ရီေနတာနဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြ ဘာမွမမွတ္လိုက္ရပါဘူး . တကယ္တမ္း ဆရာလည္း ေမးခြန္းေပးေရာ စကားလံုးေတြ မမွတ္မိတာနဲ႕ ေခၽြးျပန္ေတာ့တာပါပဲ ( ဆရာေပးတဲ့ေမးခြန္းေတြ ထဲမွာ သံုးသြားတဲ့ စာလံုးေတြကိုလည္း ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြလည္း ပါပါတယ္ ) ဟာသကားကို အစအဆံုး လိုက္ရီေနတာ ဘာမွကိုမမွတ္ႏိုင္တာပါ။ အဲ့ဒါဆိုလည္း အဆူခံရျပန္ေရာ :D

ဆရာကဆူလိုက္ စာေမးပြဲက ေျဖလိုက္ ေက်ာင္းကစာေလးေတြ ဟိုက်က္ဒီက်က္လုပ္လိုက္နဲ႕ အဲ့ဒီႏွစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဂ်ပန္စာအရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ လယ္ဗယ္ ၂ ၀င္ေျဖတဲ့အခ်ိန္ မီးငယ္ လယ္ဗယ္ ၃ ပဲ ေျဖခဲ့ပါတယ္ :D တခါထဲ ေအာင္ခ်င္တာလည္း ပါသလို အျပင္သင္တန္းဘာမွမတက္ထားေတာ့ ေမးခြန္းပံုစံေတာင္ ေသခ်ာမသိလို႕ပါ။ ေက်ာင္းက ဖတ္စာအုပ္ေတြနဲ႕ အျပင္သင္တန္းတြဲတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအဖို႕ အဆင္ေျပေပမယ့္ မီးငယ္က ေက်ာင္းတခုပဲတက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ မရွိတာလည္းပါပါတယ္ :D

ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းခြတက္ေနတာလည္းပါပါတယ္။ မီးငယ္ ဒုတိယႏွစ္မွာေတာ့ BE ဘြဲ႕လည္းရျပီး မာစတာ စတက္ေနပါျပီ။ စာေတြမ်ားတာရယ္။ မီးငယ္ အလုပ္လည္းစလုပ္ေနျပီဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုခြဲရမွန္းမသိေအာင္ကို အလုပ္မ်ားခဲ့ပါတယ္ ( မီးငယ္က ေလာဘလည္း အရမ္းၾကီးတယ္ လုပ္ခ်င္တာေတြ က တကယ့္ကိုမ်ားေနခဲ့တာေလ ) ဒါေပမယ့္ မာစတာကို လႈိုင္သာယာမွာ တက္ရျပီး UFL ကို ကမာရြတ္ အလုပ္က MICT ထဲမွာဆိုေတာ့ မာစတာကို ဆက္မတက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ( ေ၀းတာတေၾကာင္း ေက်ာင္းတခုထဲနဲ႕ အဆင္မေျပဘဲ က်ဴရွင္ယူမွဆိုတဲ့ ကိစၥေလးေတြ ပါလာတာတေၾကာင္း မို႕ပါ ) ဒီလိုနဲ႕ပဲ မီးငယ္ YUFL Diploma Second Year ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။

တတိယႏွစ္ကိုေရာက္လာျပန္ေပါ့။ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူဘ၀ကိုေတာ့ တပိုင္းတစနဲ႕ပဲ မီးငယ္ ရပ္ဆိုင္းခဲ့ရပါတယ္။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ေနာက္ပို႕စ္ေတြမွပဲ တင္ပါေတာ့မယ္။ ဆရာဆရာမ ေတြကို မီးငယ္သတိရလြမ္းဆြတ္လွ်က္ပါ။ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကို ဦးထိပ္ထားလို႕ အျမဲ ရွိခိုး ကန္ေတာ့လွ်က္ပါ။ ေက်ာင္းေတာ္မွာ ဂရုတစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့ အကို၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကိုလည္း သတိရေနလွ်က္ပါ။

မီးငယ္နဲ႕ ဂ်ပန္စာ

၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာ မီးငယ္ BTech ( Information Techonology ) ဘြဲ႕ကို ရလို႕ အဲ့ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ BE ကို ဆက္တက္ေနခဲ့ပါတယ္။ မီးငယ္ရဲ႕ တဦးထဲေသာ အကိုက ႏိုင္ငံျခားဘာသာသင္တကၠသိုလ္ ( YUFL )မွာ ဂ်ပန္ဘာသာအထူးျပဳ ( ဒီပလိုမာ ) နဲ႕ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လို႕ေနပါျပီ။

မီးငယ္လည္း တက္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္လာေတာ့ေပါ့ေလ ။ အဟီး... ဂ်ပန္စာယူဖို႕ကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဖူးပါဘူး။ အဲ့ဒီမတိုင္ခင္ တျခားဘာသာစကားကို ေလ့လာေနခဲ့တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ တကယ္တမ္း ဆက္တက္မယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္ရထားခဲ့ ကိုယ္ အေတာ္အသင့္ကၽြမ္းက်င္ေနတဲ့ ဘာသာစကားေတြထဲက ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးငယ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ၄ႏွစ္ဒီပလိုမာဆိုေတာ့ ၄ႏွစ္စာ စာအုပ္ဖိုးေတြ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းေတြ မီးငယ္လုပ္ရေတာ့မယ္။

ကိုယ့္မိသားစုက အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကပ္တည္းေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ ( BE ) ကို ရဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားရဦးမယ္ဆိုေတာ့ မီးငယ္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ တ၀က္တပ်က္နဲ႕ ဆက္မတက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲေပါ့ေလ။ အကိုကလည္း ဂ်ပန္စာတက္ေနတာမို႕ သူတက္ေနတဲ့ ဘာသာကို ဆက္ယူရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ငါ ဖတ္စာအုပ္ဖိုး သက္သာတယ္ေပါ့ေလ ( အေတြးက ၾကီးၾကီးမားမား :D ) အဲ့ဒါနဲ႕ပဲ မီးငယ္ တထိုင္ထဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး Form တင္တဲ့ေန႕မွာေတာ့ အထူးျပဳဘာသာစကား-ဂ်ပန္ ဆိုျပီး ျဖည့္စြက္လိုက္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာနဲ႕ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲကို ေျဖဆိုရေပမယ့္ သိပ္အခက္အခဲ မရွိလွဘဲ ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့ျပီး တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ မီးငယ္ ဂ်ပန္စာ သင္ဖို႕ျဖစ္လာတယ္ဆိုပါေတာ့။

မီးငယ္ စျပီး ဂ်ပန္စာ စသင္ယူခဲ့မိတဲ့ ေန႕ကစလို႕ စိတ္၀င္စားသြားခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။ မီးငယ္ ဘာသာစကား သင္ရတာ အရမ္းစိတ္၀င္စားပါတယ္။ ေသခ်ာအေသးစိတ္သင္ျပေပးတဲ့ ရန္ကုန္ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္က ဆရာဆရာမမ်ား အားလံုးကို ဦးထိပ္ထားလွ်က္ ေက်းဇူးတရားေတြကို အျမဲေအာင့္ေမ့တမ္းတေနပါတယ္။

မီးငယ္

စာၾကည့္ရျပီ

မီးငယ္တို႕ ဂ်ပန္စေရာက္ထဲက အလုပ္ေတြမ်ားတာရယ္၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္လို႕ကို လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကိုအေၾကာင္း ျပတာရယ္နဲ႕ စာမၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ ( အပ်င္းၾကီးေနတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ ) အခုေတာ့ မီးငယ္ စာၾကည့္မွကို ျဖစ္ေတာ့မွာပါ.။ :( စာေမးပြဲ က ဇူလိုင္လမွာ ေျဖရဦးမယ္။ ဂ်ပန္ဘာသာအရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လယ္ဗယ္ ၃ ပဲ ေျဖလာခဲ့ရတာပါ။ အမွတ္လည္း မနည္းမမ်ားနဲဲ႕ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ပထမပတ္မွာေျဖျပီး ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ မတ္လထဲမွာ ေအာင္လက္မွတ္ကို ရခဲ့ပါတယ္။

၂၀၀၈ခုႏွစ္ မတ္လထဲမွာပဲ ဂ်ပန္လာဖို႕ကို ေရြးခ်ယ္ခံရပါတယ္။ မီးငယ္လည္း ဂ်ပန္စာစာေမးပြဲ လယ္ဗယ္၃ အဆင့္နဲ႕ ဒီကိုလာရေတာ့ လယ္ဗယ္၂ နဲ႕လယ္ဗယ္၁ စာေတြဆိုတာ ဘယ္ေနမွန္းေတာင္မသိပါဘူး ။ ေျဖလည္း မေျဖဖူးပါဘူး။ :( ႏိုင္ငံျခားဘာသာသင္တကၠသိုလ္ရဲ႕ ဒီပလိုမာ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူဆိုတာေလးေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ :D သင္တန္းဆိုတာေ၀းလုိ႕ ေမးခြန္းပံုစံေတာင္ ေသခ်ာမသိတဲ့ဘ၀နဲ႕ မီးငယ္တို႕ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းႏွစ္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာမွာ လယ္ဗယ္၂ ကို ၀င္ေျဖျဖစ္ပါတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အမွတ္လည္း သိပ္မေကာင္းလွပါဘူး။ ၂၆၉ မွတ္ပဲ ရပါတယ္။ တခါထဲနဲ႕ ေအာင္တယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နည္းနည္းေတာ့ မာန္တက္သြားတာေပါ့ေလ :D ငါကြေပါ့ .. ခိခိ

မီးငယ္တို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြေလ့လာ ျပီး စာၾကည့္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ အေသအခ်ာ ၾကည့္ႏိုင္ခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ စာၾကည့္ခ်ိန္ သိပ္မရွိဘဲ လယ္ဗယ္ ၂ ကိုေအာင္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ယံုၾကည္မႈေလးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ မီးငယ္ လယ္ဗယ္ ၁ ေျဖဖို႕ကိုျဖစ္လာပါေရာ :D ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ၀င္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ႏွစ္လံုး အလုပ္ကို အေၾကာင္းျပလို႕ စာေသခ်ာမၾကည့္ခဲ့ေတာ့ က်ျပီေပါ့ ( ေခြးက်၀က္က် ) အဟီး ..။

အခုလည္း ေအာင္စာရင္းထြက္လို႕ တလေက်ာ္ ႏွစ္လထဲကို ေရာက္လာပါျပီ။ ဘာစာမွ မၾကည့္ျဖစ္ေသးတာမို႕ မီးငယ္ စာၾကည့္ရပါေတာ့မယ္။ ဇူလိုင္လ ပထမပတ္မွာ ေျဖရမွာမို႕ပါ။ ခက္လိုက္တဲ့ မိုဂ်ိ ( စကားလံုး ) ေတြ။ အလုပ္နဲ႕ ပတ္သတ္တာရယ္။ ျပင္ပစကားရယ္ေလာက္ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ( ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထင္တာပဲ :D ) ေျပာေနႏိုင္ျပီျဖစ္ေတာ့လည္း မီးငယ္ အပ်င္းၾကီးျပီး ( လယ္ဗယ္ ၂ ေအာင္သြားခဲ့တာ လည္း ပါမယ္ထင္တာပဲ။ )
ဘာစာမွ ေသခ်ာမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ေျပာရရင္ ေတာ္ေတာ္ပ်င္းတဲ့ ကေလးေလးလုိ႕ေတာ့ ေမေမက ေခၚတယ္။ အျမဲတမ္းပဲ :D

ဥာဏ္ကေလးကို အားကိုးလို႕ အျမဲတမ္း ငပ်င္းေလး လုပ္ေနတဲ့ မီးငယ္ တခါမွ မက်ဖူးတဲ့ စာေမးပြဲကို မက်စဖူး အက်ထူးေတာ့ စာၾကည့္ရပါေတာ့မယ္.။ အဲ့ . ထူးျခားတာတခုက မီးငယ္ လယ္ဗယ္ ၂ တုန္းက ရတဲ့ အမွတ္အတိုင္းပဲ ျပန္ရတာပါပဲ ( ေအာင္မွတ္က လယ္ဗယ္ ၂ မွာ ၂၄၀ ဆိုေအာင္ျပီး လယ္ဗယ္၁မွာ ၂၈၀ ျဖစ္သြားလို႕ပါ ) ၂၆၉ ရထားေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွာ အားနည္းလည္း ျပန္ၾကည့္ေတာ့ မိုဂ်ိေဂၚအိလို႕ ေခၚတဲ့ စကားလံုးေတြ ေျဖရတဲ့ေနရာမွာ နည္းသြားတာပါ။ အရင္တုန္းက စာေတြမ်ားေတာ့ မီးငယ္ မရွက္တမ္း ၀န္ခံရရင္ စာေမးပြဲမွာ ေခါင္းမူးတဲ့ထိ စဥ္းစားတာေတာင္ မသိတာေတြမ်ားလို႕ နံၾကားေထာက္ခဲ့ရတာေတြ အမ်ားၾကီးပါပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်တာေပါ့ေလ.။

အဲ့လို .. အဲ့လို စတဲ့ အေၾကာင္း ေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ မီးငယ္ စာၾကည့္ရပါျပီ။ စာၾကည့္ရင္းနဲ႕လည္း ပို႕စ္ေတြ တင္မယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္.။ မီးငယ္ စိတ္ထဲ ရွိတာေတြ ေရးေနတာမို႕ လည္လည္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္မေက်နပ္စရာ ရွိရင္ မီးငယ္ကို ခြင့္လႊတ္ၾကပါ :)

မီးငယ္